China 2012: kamperen in de sneeuw

Vanuit Kanding klimmen we naar de eerste hoge pas op deze reis. Op 3600 meter hoogte begint het te sneeuwen en op 4000 meter belanden we in een sneeuwstorm. Noodgedwongen moeten we hier onze tent opzetten en wacht ons een koude nacht.

Een koude nacht
We kruipen snel in onze slaapzakken om weer op temperatuur te komen. Sneeuw blijft vallen en het dak van de tent komt al aardig naar beneden. Arme Elmar moet naar buiten om de sneeuw weg te halen. Ik maak de binnentent in orde en even later eten we een warm bord pasta en drinken we een goed bak thee. Op 4000 meter hoogte valt het slapen ons lastig en de nacht duurt lang. Elmar moet er nog een paar keer uit, terwijl ik de slaapzak warm houd. ;) Iemand moet dat toch doen!

In de sneeuw ploeteren we de volgende ochtend verder naar de top op 4300 meter hoogte. De klim gaat nog wel, maar de afdaling is ijskoud! Regelmatig stappen we even af om een stuk te lopen, zodat er weer bloed door vingers en tenen stroomt.

Nieuwe Chinese vrienden
In Xinbuquaio vinden we een kamer in een Tibetaans Guesthouse. Als we over de prijs aan het onderhandelen zijn, komen zes studenten ons helpen. Ze vinden ons zo leuk (wij zijn natuurlijk zo leuk), dat we ze uitnodigen om met ons te eten. Zij bestellen, want wij snappen die Chinese tekens toch niet en met z'n allen hebben we een hele gezellige avond. 

Twee hoge passen
Bijna 1000 hoogtemeters liggen weer voor ons. In iets meer dan 20 kilometer klimmen we naar de eerste pas op 4412 meter. Een korte afdaling volgt en meteen dient zich de tweede aan van ruim 4475 meter! Buiten adem bereiken we in de hagel de passen. Een 48 kilometer lange afdaling volgt door modder en kuilen. De afdaling from hell! De Chinezen zijn hier met de weg 'bezig'. Ik denk dat ze dat over 10 jaar nog zijn als ze zo ongestructureerd bezig blijven. Twintig man zijn met een muurtje bezig, dan weer hele tijd niets. Dan een halve weg die een soort van hobbelig geasfalteerd is en dan weer dikke modder, waarin je banden vast zuigen. Dit gaat nog wel even duren...

Na Yadiang rijden we in een dag naar Litang met een busje, een stoffige en modderige weg, waar we niet veel aan missen. In Litang, wat op 4000 meter hoogte ligt, blijven we een dag om het klooster te bezoeken.

Monniken en Tibetanen
Vroeg lopen we naar het klooster. Tibetanen lopen met gebedsmolens rondom het enorme bouwwerk. "Tashi dele!" (Hallo!) roepen ze allemaal naar ons. Ze schieten in de lach als wij net zo hard Tashi dele roepen. Blij verrast zwaaien ze naar ons en sommigen willen best op de foto. De tempels met de Buddha's zijn prachtig versierd. Talloze muurschilderingen, mooie houtsnijwerken en  enorme Buddha's. Uit een speaker klinkt de stem van de Dalai Lama en overal hangen foto's van hem. Een monnik nodigt ons uit en we krijgen heilig water op onze handen en hoofd. Ook zet hij een kop melkachtige thee. De rest van het klooster is verlaten, waar de monniken zijn... wij weten het niet. Als we weer terug naar het dorp lopen rent een groep kinderen naar Elmar, ze willen dat ik een foto maak van hen allemaal. Ze zijn tevreden als ze het resultaat zien op het schermpje en rennen daarna weer vrolijk verder.