China 2012: Terug naar Chengdu

We laten Shangri-La achter ons en gaan via een klein weggetje op weg naar de Tiger Leaping Canyon. Het is rustig en langzaam verruilen we de Tibetaanse blokhuizen voor lemen huisjes met sierlijke Chinese daken. Lees het verhaal over de Tiger Leaping Canyon, de pandaberen en ons bezoek aan het ziekenhuis.

Tiger Leaping Canyon
Voor ons liggen vijf passen en een lange afdaling. We laten er geen gras over groeien en fietsen door stille, geurige dennenbossen van top naar top. Een witte piek van ruim 5500 meter hoogte begeleidt ons naar de Tiger Leaping Canyon.

Er is nauwelijks verkeer en de zon schijnt volop. De omgeving doet ons aan Canada denken en dat voelt goed. Met een brede glimlach op onze gezichten storten we ons naar beneden, het dal in. In de canyon roept de snoeiharde tegenwind ons een halt toe en moeten we zwoegen om Walnut Grove te halen.

Beneden ons stroomt de Yangtze rivier, met 6380 kilometer de langste rivier van Azië. Wij hobbelen wat op en neer en na elke bocht is het zaak je fiets overeind te houden. Diep voorover gebogen en slingerend trotseren we de wind, die een volle bidon uit mijn fiets rukt. Ik merk het niet eens, dus ik hoop dat iemand blij is met mijn Santos bidon...

Toeristisch Lijiang
Daar waar Shangri-La nog iets meer puur was, daar is Lijiang al heel erg toeristisch. De oude stad bestaat uit souvenir-winkels en dure restaurants. MacDonalds, Pizza Hut en KFC zijn goed vertegenwoordigd. (Wat stiekem ook wel eens lekker is, na weken noodels en rijst..). De kinderen willen nog wel graag op de foto en 's avonds vult het plein zich met dansende mensen. We struinen door de smalle straatjes van de oude stad en fietsen de laatste kilometers naar de trein terug naar Chengdu via Kunming. Het fietsen zit er helaas op!

Herinneringen in Chengdu
Drie jaar geleden liep ik alleen door People's Park, dronk ik alleen een koffie bij Starbucks en bezocht ik alleen de panda's. Terwijl Elmar in het ziekenhuis lag. Nu doen we diezelfde dingen samen! Samen thee drinken in People's Park, samen cappuccino met iets lekkers bij Starbucks en samen naar de panda's! Heerlijk! Drie jaar verder en de panda's zijn nog net zo lui. Ze hangen in bomen, liggen op hun rug wat bamboe naar binnen te werken en vallen terwijl ze dat doen in slaap. Leuke beesten!

Bezoek aan Dr. Wu Gang
De laatste avond in Chengdu pakken we de taxi naar West China Hospital. De taxi-chauffeur kijkt ons een beetje angstig aan en wil ons bij de Eerste Hulp afzetten. Deze keer is dat niet nodig, de hoofdingang is ook goed. Alsof we niet weg zijn geweest... Een brok herkenning. We lopen het ziekenhuis in, Dr. Wu Gang werkt er nog steeds. Kamer 726 is nog hetzelfde, de douche is zo herkenbaar, de zusters nog net zo vriendelijk. Laura, onze Zwitserse zuster werkt er niet meer. Het is goed zo. We sluiten dit hoofdstuk af met een blije Elmar die gezond nog even poseert voor het ziekenhuis. Vaarwel Chengdu, vaarwel China. We hebben het naar ons zin gehad en weten dat we een fietsreis met elkaar best wel even vol kunnen houden.. ;) Op naar de wereldreis!