China 2012: Op weg naar Shangri-La

Litang laten we achter ons en we fietsen langs kleine Tibetaanse dorpen over hoge passen. Letterlijk adembenemend! Nauwelijks vlaktes, maar hoge toppen en diepe dalen. Een harde, gure tegenwind snijdt in onze gezichten, maar het is genieten op deze hoogtes. Lees het verhaal over de passen, overnachtingen bij Tibetanen en de kloosters zonder monniken.

Elke dag twee passen
Rustig Litang verlaten we over een lange hoogvlakte. Een kleine pas van 4200 meter wacht op ons. In de haarspeldbochten zie ik de vlaggetjes al wapperen, een goed teken! Een voorbode voor de rest van de tocht naar Shangri-La. Klimmen naar passen tot ruim 4700 meter en weer dalen tot vlaktes rond de 3000 meter.

Chinese EPO
Het is rustig op deze weg. Af en toe een brommer die vrolijk zwaaiend een zwarte wolk achter laat. Soms passeert ons een dikke Toyota of zelfs een Porsche met daarin rijke Chinezen met dure camera's. Ze stoppen, gaan vol trots samen met ons op de foto en snellen weer verder. Als we weer aan het zwoegen zijn op ruim 4300 meter hoogte, stopt er weer een auto. Een geblindeerde raam schuift automatisch naar beneden. Twee blikjes Red Bull krijgen we in onze handen gedrukt. Duimen in de lucht, raam gaat weer dicht en we zijn weer alleen, gelukkig met onze EPO.

Slapen bij Tibetanen
Tussen de leegtes in het landschap, liggen Tibetaanse dorpen tegen de heuvels gebouwd. Een enkele yak siert het straatbeeld. Op de daken van de typische gebouwen ligt maïs te drogen. Na een lange dag fietsen op cakejes en een snickers vragen we in een zo'n dorp met handgebaren of er een Guesthouse is. Een militair brengt ons naar een Tibetaanse familie, waar we een hokje met twee keiharde bedden, een raam zonder raam en vier dikke dekens krijgen. Bij de kachel beneden drinken we Yak boter thee. Zout, maar na tien koppen begin je het gewoon lekker te vinden. ;)

Het klooster van Shangri-La
Na zeven lange en zware fietsdagen, noodle-soep als ontbijt en koude hoogtes fietsen we Shangri-La binnen. De straten zijn groot opgezet, de nieuwe gebouwen in oude Tibetaanse stijl gebouwd en de oude stad met kleine, smalle straatjes zijn heerlijk om doorheen te dwalen. Het grote klooster buiten de stad met 600 onzichtbare monniken is te toeristisch en veel minder 'vriendelijk' dan het klooster in Litang. Misschien komt het omdat hier bussen vol rijke Chinezen rondhangen en we in Litang zo ongeveer de enige toeristen waren... Toch zijn de houtsnijwerken, de muurschilderingen en de overweldigend grote Buddha's een indrukwekkende beleving. De oude stad nodigt uit om een extra rustdag te nemen en te genieten van een kop koffie in het zonnetje. De volgende klim laten we nog even voor wat het is en we genieten van deze oase, die met recht voor ons Shangri-La heet.