Na Kirgizië fietsen we door naar Tajikistan over de Pamir Highway dwars door het Pamir gebergte. Passen van boven de 4000 meter liggen voor ons. We drinken yak-boter thee, slapen in yurts en knagen aan geitebotjes.

Het is koud, donker en vochtig. Ik lig te rillen. Ik schrik wakker van de geluiden om mij heen. Ik kruip nog wat dichter tegen Elmar aan. Geen telefoon, geen paspoort, alleen water en brood.

Een harde klap. Holle voetstappen in de gang. Piepend en krakend gaat er een luikje open. Een klein straaltje licht valt naar binnen. Snel gaan we rechtop zitten, onze ogen knipperend tegen het licht...

Hurktoilletten.
Je hebt ze in alle soorten.
Kleine mikgaten. Grote mikgaten.
1 gat, 2 gaten of soms 3 gaten naast elkaar. Gezellig samen hurken.
Met voetverhoging, zonder voetverhoging.

Ik duik diep weg in de kraag van mijn jas. Mijn muts hangt tot ver over mijn ogen, mijn zonnebril drukt tegen m'n wangen en alleen mijn neus trotseert de kou. Voor me fietst Elmar in een zelfde houding. Sneeuw komt horizontaal van links en rechts hard in onze gezichten aangewaaid en weet zich een weg te banen door de kleine openingen.