Denemarken

Onverhard Denemarken

"Nein!!!" "Fffffttttt" Luid schreeuwend en fluitend komen twee duitse conducteurs op ons afgerend, terwijl Elmar z'n voorwiel al in de trein heeft staan.
"Wat nou weer?" 

"Volgens mij mogen we de trein niet in met die fietsen..." "Ffffttttt!!!" Druk gebarend komen ze al snel dichterbij. "Nou, bekijk het maar, ik zet die fiets er gewoon in hoor!" Elmar begint aan zijn fiets te sjorren en duwen om de 1-meter hoge opstap te overbruggen, nog voordat hij echter ook maar een centimeter gevorderd is, staan de twee duitse fluiters al bij ons. De fiets mag dus niet mee, we moeten de volgende trein maar pakken, een uur later. "Godverdegodver.." vloekend zien we de trein het station uit rijden en kunnen we weer wachten... 

Vanochtend zijn we, uitgezwaaid door mijn ouders, om kwart over zes vertrokken naar Rotterdam, om daar de trein naar uiteindelijk Hamburg te pakken. Bij Dordrecht waren we al gestrand... "Moet die fiets mee?" Verbaasd kijkt de buschauffeur bij het station in Dordrecht mij aan. "Ja, meneer... en er komt er nog een aan! Je zorgt maar dat we meekunnen.. klote NS!" Misschien dat hij nooit behulpzaam zou zijn geweest of misschien had hij ons beter geholpen als ik lief had geglimlacht en had gezegd: "Jippie, een gratis busritje, wat goed van de NS!" We zullen het echter nooit weten... Met doeken, touw en een slot zetten we de fietsen zo goed mogelijk vast om de hobbelige rit door te komen. Dit duurt uiteraard langer dan de buschauffeur en de overige NS-klanten lief is, waardoor we uiteindelijk een minuut te laat aankomen in Breda en de trein voor onze neus wegrijdt. Daar gaat onze aansluiting, maar geen nood, de vriendelijke juffrouw achter de balie weet een papiertje te produceren met daarop een nieuwe route, zodat we maar een uurtje later in Hamburg aankomen. "Weet u zeker dat de fietsen mee mogen?" Ja, dat weet ze zeker...

denemarken

Twee uur moeten we uiteindelijk wachten en komen we drie uur later in Hamburg aan, waar we ook nog eens op het verkeerde station uitstappen en we nog 30 kilometer moeten rijden door Hamburg voordat we de juiste route gevonden hebben. Om half negen 's avonds ploffen we neer op een heus bed in een Etap hotel ergens in Hamburg, morgen gaat de fietsvakantie dan echt beginnen. Het is koud. Een temperatuurmeter ergens langs de weg naar Quickborn geeft 9 graden aan, terwijl we voorovergebogen doortrappen tegen de stevige wind. Bij een klein, maar druk bezocht bakkertje laten we ons verwennen door een heerlijk, warm roombroodje. We stappen weer op en laten het glooiende landschap aan ons voorbij trekken. Een blik op de kaart doet ons besluiten om na 65 kilometer in Itzehoe de trein te pakken naar Husum, waar we dan ook om 14:30 uur aankomen. Vijftien kilometer verder vinden we een leuke, kleine camping op Nordstrand. Het is er stil, alleen de wind waait flink en schaapjes grazen op de dijk, terwijl donkere wolken zich boven ons samenpakken. "Schakelen!" Een gruwelijk monster (4 poten, een staart en het blaft) rent achter ons aan, geobsedeerd door Elmar's kuiten, maar als die uit zijn gezichtsveld verdwijnen, voldoen de mijne ook wel. Gelukkig werkt het trucje van Elm ar en laat de trouwe viervoeter ons enige tijd later met rust, zo lekker zijn onze kuiten blijkbaar toch niet. Met een zonnetje en een stevige wind rijden we over de landelijke weggetjes voorbij Niebüll naar Neukirchen en Rudbøl We zijn aangekomen in Denemarken! Route 1, de North Sea Cycle Route, strekt zich voor ons uit en meteen kunnen we aan de eerste van de dertig procentjes onverhard beginnen. Om ons heen een uitgestrekt landschap met watertjes, riviertjes en veel windmolens. Poortje open... "Heb je 'm?" Ik rek de armen uit m'n lijf, wring de bepakte fiets door de smalle toegang en duw het ding door het poortje. Poortje dicht... Met een klap valt het houten hek weer terug op z'n plaats. We stappen weer op de fiets, maken wat vaart en ja hoor, we minderen weer vaart! Afstappen maar weer..., poortje weer open, poortje weer dicht, opstappen, fietsen, afstappen, poortje open... Tien kilometer lang herhalen we dit ritueel, maar net op het moment dat we al groen en geel beginnen te zien, slaat de weg af en gaan we, na het ontwijken van de laatste schapen, weer onverhard verder langs de boerderijen en door kleine plaatsjes, tot we in Esbjerg aankomen. Het zonnetje schijnt lekker en we besluiten een terrasje te pakken. Een lekkere appeltaart hebben we wel verdiend! Even een korte omschrijving van een deense appeltaart: men neme een pot appelcompote, dit giet men in een schaaltje, hierover doet men een soort jelly met een prachtige chemisch gekleurde nep-kers en het geheel maakt men af met een toefje slagroom en wat bitterkoekjes-grut! Nou, we moeten ons inhouden om het schaaltje niet uit te likken hoor! Een grijze wereld met voor me een gele jas, met ergens daarin diep verborgen Elmar, die de druppels probeert te ontwijken. Ik tel de gestampte schelpjes die langzaam onder mij doorschuiven. De vele vakantiehuisjes houden de mensen angstvallig binnen, er komt soms nog rook uit de schoorstenen, maar wij trappen door. Dan moeten we weer uit het zadel en op de pedalen om de kleine gemene heuveltjes in dit duingebied te kunnen trotseren. Links de zee, rechts een groot meer, maar waar ze overgaan in de lucht, kunnen we niet meer zeggen, alles is even grijs. De wind zet aan en ook de regen neemt met de minuten toe. "Zeg, Elmar, wat dacht je van een camping? Dit is niet zo leuk he..." "Ja, goed idee, laten we de eerstvolgende camping maar pakken." Die eerstvolgende camping dient zich pas na twintig kilometer aan en zeiknat vraag ik de man binnen om een plek voor onze tent. "Oh ja, we hebben ook nog een zwembad!", zegt de man breed glimlachend! "Nou, ik geloof dat we wel genoeg water gezien hebben vandaag!" Een tent opzetten met dit weer is ook nog een hele klus! Je kunt natuurlijk wachten tot de zon weer gaat schijnen, maar dan slapen we waarschijnlijk naast de wc-potten, dus besluiten we het allemaal maar zo snel mogelijk te doen... Twee tellen ligt het grondzeil er en het zwembad is er al niks meer bij! Wonder boven wonder gaat een uurtje of twee later de zon toch nog een beetje schijnen en zetten we onze hele uitrusting buiten om te drogen. Er komen nog net geen mensen langs onze marktkraam, want het lijkt wel een uitdragerij, maar wij slapen vannacht toch nog droog! De afgelopen dagen hebben we wisselvallig weer gehad, flinke buien, maar ook liet de zon zich af en toe zien. Warm werd het echter nooit, in t-shirt hebben we dan ook nog niet kunnen fietsen, want de wind blijft maar koud. De route slingert zich veelal door duingebied en langs bossen, waar we bijna elke dag wel een hert spotten. Ook andere fietsers laten zich af en toe zien, nahja.. eigenlijk alleen met mooi weer! Voor Løkken slaat de weg af richting het strand, we staan nog even raar te kijken, maar wanneer we gewoon verkeersborden zien staan en auto's het strand oprijden, zijn we overtuigd dat wij hier ook moeten fietsen. Vijftien kilometer ploeteren we over het zand, doorsteken we kleine watertjes en zijn we continu op zoek naar het juiste spoor, maar leuk is dit wel! Vanavond hebben we onze zinnen gezet op een klein, gezellig visrestaurantje (is Elmar ook een keertje vrij!). We laten het ons heerlijk smaken, dit hebben we wel verdiend! "Ik ga nog even naar de wc, dan gaan we zo maar weer terug naar de tent, morgen weer een lange dag!" "Tjemig, er ligt een BH op m'n stoel!" "Wat?" Elmar kijkt me verbaasd aan. "Hoe komt die daar nou?" "Nahja, het is wel mijn BH, niet die van een ander!" "Uhh, Ellen, had je dat ding niet in je capuchon gedaan bij het douchen??" "Hahaha, ja, dat is waar! Misschien heeft 'ie er wel uitgebungeld toen we hierheen liepen! Vandaar dat die mensen ons onderweg zo raar aankeken!" nbsp; "Stop, een vos!" Elmar maakt gebaren om rustiger aan te fietsen, nou, dat gebeurt niet vaak hoor, dus het moet wel echt iets zijn! "Oh nee, het is een babyvos..." "Jaja, een vos met hele lange oren zeker!" Voor ons zit een haas, nah, misschien als je heel vlug kijkt! Martin Gaus en ik stappen weer op om de laatste kilometers naar het einde van Jutland te overbruggen, Skagen is ons doel vandaag. Hoe dichter we bij Skagen komen, hoe drukker het wordt! Elmar houdt er niet van om ingehaald te worden... Elmar wil graag alle fietsers inhalen... en dat zijn er heel wat! Dus ik volg... ik trap de benen uit mijn lijf, maar het lukt ons hoor, we laten heel fietsend Denemarken achter ons! De laatste halve kilometer kunnen we niet meer fietsen en moeten we met fiets en al klünen door het zand en dan houdt het op: einde Jutland, voor ons alleen water. Route 1 zit erop. Een mooie, gevarieerde route door duinen en bossen, langs watertjes en riviertjes, mooie schots aandoende kusten en gemene heuveltjes, dertig procent onverhard, veel regen en wind... vooral tegen! "Moet je daar eens kijken.", zegt de ene mier. "Wat dan?", vraagt de andere mier. "Kijk, twee fietsers. Ze zitten nu lekker uit te rusten op een bankje. Maar het is kloteweer! Zielig he?" "Nou!", knikt de andere mier weer instemmend. "Wat zullen die een pijn in hun kont hebben zeg!" "Hahahaha!!" Ik staar naar de grond en hoor die mieren gewoon lachen. "Tja, die heuveltjes hier zijn best wel pittig. Dat zegt m'n ome Arie, die met z'n mierenfamilie op reis is." Ik ben het met de mier eens en knik bijna instemmend. Elmar zit me raar aan te kijken. "Gaat alles wel goed, vannacht hoorde je ook al beren!" "Jaja, het waren echt wel beren hoor... of anders boeven! Ik hoorde ze rond onze fietsen snuffelen!" "Hmmm, ja hoor schat... Kom we gaan weer." Ik stap op m'n fiets en kijk nog even naar de twee mieren.., ik zweer het je; ze zwaaiden me uit... Oke, we hebben veel wind gehad de afgelopen dagen, maar vandaag spant de kroon: windkracht tien.. tegen natuurlijk! Wanneer we een heuvel afrijden (als ik die met veel pijn en moeite beklommen heb), moeten we nog hard doortrappen, anders gaan we gewoon weer terug omhoog! Ik ga zo langzaam omhoog door het rulle zand, dat de naaktslakken me voorbij rennen! Terug richting de grens met Duitsland fietsen we over route 3, deze route volgt het meest heuvelachtige gebied van Denemarken. De rust is overdonderend wanneer we over kleine karresporen door de bossen fietsen, regelmatig vergezeld door een hert. Bij gebrek aan tijd, kunnen we deze route helaas niet helemaal uitfietsen, maar we willen dat zeker nog een keer doen. Misschien wel als we op weg gaan naar de Noordkaap...

About the Author

Elmar & Ellen

Elmar & Ellen

Wij zijn Elmar en Ellen van Drunen. Sinds wij elkaar leerden kennen in 2003 zijn we op de fiets gestapt om zo de wereld te verkennen. Vanaf september 2013 fietsen wij twee jaar door Zuid- en Noord-Amerika.

Elmar is fietstechnicus en heeft jarenlange ervaring met het testen van reisfietsen. Hij heeft vele artikelen gepubliceerd in Bike&trekking Magazine.

Ellen is fotograaf en communicatiemanager, meer info op haar website.

Lees hier meer over ons.

Comments (1)

  • Kris

    Kris

    02 July 2012 at 17:51 | #

    Hoi Fietsers,

    Door mijn griepje komt iedereen op deze site nu stilaan aan een reactie!
    Leuk (!)toch om te horen dat ik niet de enige ben die 'verhalen' heeft over de combinatie fiets/openbaar vervoer! Wat well aardig lukt, tot nu toe, is de combinatie fiets/ferry. Daarom durf ik het weer aan om de komende zomer te gaan fietsen in Noord-Engeland (Zeebrugge-Rosyth).
    Nu een jaar of tien geleden fietste ik met zoon door Jutland (De heuvelrug). We reden met de auto, die ik toen nog niet in de prak gereden had, tot ginds. Heb hier nog een diareportage van die reis liggen.
    Jullie zijn dus ook van die fietsers die overal doorheen gaan: wind, regen, hagel, storm,...Een kwestie van doorzettingsver mogen, alle twijfels opzij zetten en doorgaan...en achteraf heb je zoveel meer deugd van die warme douche, die gezellige slaapzak en dat knusse tentje! Zaaaaalig!
    Kris

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.

Get in touch

Partners

Santos Bicycles vaude40px kronemeijer40px

Populaire blogs

Onze locatie

Hier zijn we nu!

Fietsjunks

Fietsjunks

El & El

Facebook

Like ons!

Twitter

Tweet!