Met zachte druk duw ik de versleten, houten deur open. Voor een kort moment verstommen de gesprekken en staren een twintigtal mannen en vrouwen mij aan. Ik knik vriendelijk en laat de deur achter me dicht vallen. In het kleine, maar overvolle restaurantje is nog net plaats voor twee personen. 

Zomaar een dag ergens in de Franse Alpen. De zon schijnt volop, gure wind waait door het dal en wij zwoegen omhoog op onze zwaar beladen fietsen. Ontelbare wielrenners halen ons in, allen hebben respect voor ons, want ook zij hebben moeite met deze berg: Col du Galibier, 2645 meter hoog.