• chili
  • Home
  • Bestemmingen
  • Zuid Amerika
  • Chili
  • Duwen, sjorren, trekken, vloeken en ohja.., fietsen!

Duwen, sjorren, trekken, vloeken en ohja.., fietsen!

Route: Puerto Natales - Cerro Castillo - El Chalten - Villa O'Higgins

Ik sta te hijgen als een paard en Elmar veegt het zweet van z'n voorhoofd. Goed, één fiets hebben we gehad, nu de volgende nog en dan nog de tassen. Zijn we nou op fietsreis? Of hoe zit dat?

El Chalten, Fitzroy en de achterdeur naar Chili
We waren de wind even vergeten, maar eenmaal terug op de pampa's zijn de herinneringen snel terug! Keiharde wind uit het Westen en je kunt wel raden welke kant we op fietsen... Maar ik wil dit. Ik wil dit zo graag, want ik heb een foto in mijn hoofd. Een foto van Elmar die richting El Chalten fietst en dan op de achtergrond Mount Fitzroy en Cerro Torre. Die foto wil ik maken, dus daarvoor vecht ik graag tegen de wind in! Zand striemt in onze gezichten, tegemoetkomende fietsers zoeven ons voorbij en wij slingeren over de weg. Maar niet voor niets. Daar voor ons ligt 'ie dan en fotomodel Elmar staat er weer mooi op met z'n Santos Travel Lite!

In El Chalten wandelen we een dag, genieten van een wafel en slaan eten in voor de doorsteek naar Chili. Deze duurt minimaal drie dagen, maar als het waait... kan het zo maar een week langer duren. Op de dag dat we naar Lago del Desierto fietsen waait het en niet zo'n klein beetje ook! 37 kilometer is het maar, maar de eerste twaalf is er geen beschutting en is de ripio zacht. Langs de kant van de weg vinden we Cesar. Cesar komt uit Tenerife en is de wind zat. Hij wil proberen met fiets en al een lift te krijgen. Wij laten ons niet klein krijgen en hobbelen verder. Even later stormt Cesar ons voorbij, hij had inspiratie gekregen van ons doorzettingsvermogen. Altijd leuk om te horen. Bij de boot ontmoeten we elkaar weer en samen met nog twee fietsers (Al uit Australië en Mickey uit Duitsland) maken we de overtocht. Aan de overkant zetten we onze tent op naast de Argentijnse douane. Prachtig groen gras en onder de bomen koken we met z'n 5-en. Als het begint te regenen, duiken we snel de tent in.

De interne klok maakt ons wakker. Ik spiek even uit de tent en de lucht is blauw. De zon is net op en schijnt haar gouden stralen op Mount Fitzroy, een prachtig beeld om de dag mee te beginnen. Langzaamaan wordt de rest wakker en kan de tocht beginnen. Al is er al als een speer vandoor en wij volgen. Eerst de formaliteiten en dan kan de pret beginnen: duwen.

Eerst is het steil, daarna is het supersteil. Dan heel smal en moeten de tassen van de fietsen. Als we dat gehad hebben is het smal en supersteil tegelijk. Met z'n tweeën duwen we de fietsen omhoog, zweet op onze voorhoofden en hijgend als paarden. Fietsen naar boven, tassen ophalen.. weer teruglopen en nog meer tassen ophalen en het ritueel herhaalt zich... Terwijl we wegslibben in de modder, struikelen over boomwortels en enkeldiep in het water staan. Na de modder, komen de stroompjes. Eerst ondiep, dan diep genoeg om de schoenen uit te doen. Wat volgt? Boze bijen?? Nee, zo erg is het niet.. een moeras staat op het menu. We zakken diep weg in het drassige weiland, onze fietsen zuigen zich vast en wij maar duwen. 1, 2, 3!!! En op naar de volgende hindernis. Het is net een computerspel, waar we elke keer een 'level verder komen'. 7 kilometer lang duurt deze uitdaging en over die 7 kilometer doen we maar liefst 5,5 uur. En dan eindelijk! "Bienvenido a Chile" 

En wat ligt er voor ons? Tsja, wat is het eigenlijk? Ik denk dat 'karrenspoor' nog de beste omschrijving is. Diep, zacht en losliggend grind met grote keien. We stuiteren, slippen en slingeren over de 16 kilometer. Tot overmaat van ramp gaat het ook nog eens steil naar beneden. Onze vingers pijnlijk van het knijpen in de remmen. Ik durf de fiets niet te laten gaan, bang dat ik zo met een mooie boog diep in het ravijn stort. Ik vind het maar eng en slaak dan ook een zucht van verlichting als we eindelijk door de douane van Chili kunnen en niet veel later onze tent neer  kunnen zetten op een camping vlakbij het haventje. Mickey trekt een fles wijn open en we proosten op onze overwinning. Want we hebben het gehaald, toch?

Bootritje naar Villa O'Higgens
Komt de boot wel of komt de boot niet? That's the question! We vragen de vrouw van de estancia of de boot vandaag komt, waarop zij de wijze woorden spreekt: "Als je 'm ziet, dan komt 'ie!" 
Aha.. dus liggen we met z'n allen al vanaf 9 uur op de uitkijk! Om 11 uur komt er een boot aan, helaas vol! (??) Om vijf uur zou 'ie terug komen, maar misschien komt er zo nog een boot vertelt de kapitein ons. Dus wachten we. Om drie uur is daar eindelijk een oud en verwaarloosd vissersbootje en kunnen we aan boord. Een aantal hikers heeft zich bij ons gevoegd. Uit de haven en op het open meer gaat het bootje als een gek te keer! Allemaal lachen als we een plons water in onze gezichten krijgen en we van de ene naar de andere kant gesmeten worden. Dat lachen duurt nog geen tien minuten... daarna ligt de helft kotsend over de railing en houdt de andere helft (waaronder wij) angstvallig de horizon in de gaten. Het is hel! Was de doorsteek zwaar, dit is met stip het zwaarste van de hele tocht. Maar liefst vijf uur duurt deze ontbering en de gemiddelde kleur op ieders gezichten zit tussen groen en geel in... En die kapitein maar roepen: "Nog twintig minuten, dan worden de golven minder!" Jaja, dat roept 'ie twee uur lang. Twee uur lang de Perfect Storm voor ons. Golven van twee, drie meter hoog.. (dat vinden wij hoog). Het is afzien en als we die avond bij camping El Mosco in onze slaapzakken kruipen, liggen we nog te schommelen in onze slaapzakken.

Ja, deze doorsteek stond op onze Bucket List. We zijn blij dat we 'm gedaan hebben.., maar eens en nooit meer! :)

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Fietsjunks

Related Articles

Comments (5)

  • Yvonne Mathot

    Yvonne Mathot

    27 February 2014 at 06:41 | #

    Wat een bikkels zijn jullie!

    Groet, Yvonne.

    reply

  • Pa en ma

    Pa en ma

    27 February 2014 at 07:12 | #

    Hoi El en El
    Wat een verhaal en wat een doorzettingsvermogen.
    Wat jullie allemaal meemaken is gigantisch.
    En dan die foto,s echt prachtig daar moeten straks echt iets mee doen.
    Ga zo door maar vooral genieten .knuffels paps en mams xxx

    reply

  • Wim Verhoef

    Wim Verhoef

    27 February 2014 at 11:42 | #

    Wauw Ellen en Elmar, Wat een ervaringen doen jullie op. Ik wil opmerken dat het jullie niet aan doorzettingsvermogen ontbreekt. Wat een kanjers zijn jullie! Opnieuw prachtige foto's. Veel succes met jullie verdere avonturen. Blijf gezond en geniet. Groetje's Wim Verhoef

    reply

  • Marjan

    Marjan

    27 February 2014 at 16:04 | #

    Dit is hardcore! Wauw, wat een avontuur met schitterende foto's!
    Te gek om jullie te volgen, er zijn plekken op de wereld waar ik nooit zal komen, dank de foto's toch mooi van kan meegenieten.
    Ga lekker zo door met de hartelijke groet!

    reply

  • Dick Walraven

    Dick Walraven

    08 March 2014 at 14:11 | #

    Geweldige foto's en wat een belevenissen. Doe het jullie niet na.

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.

Get in touch

Partners

Santos Bicycles vaude40px kronemeijer40px

Populaire blogs

Onze locatie

Hier zijn we nu!

Fietsjunks

Fietsjunks

El & El

Facebook

Like ons!

Twitter

Tweet!