• chili
  • Home
  • Bestemmingen
  • Zuid Amerika
  • Chili
  • Giftige vulkaangassen, zwart lavazand en 4x4 weggetjes

Giftige vulkaangassen, zwart lavazand en 4x4 weggetjes

Route: San Martin de los Andes - Pucon - Villarrica - Cunco - Melipeuco - Lonquimay - Los Angeles

We balanceren op een richel, de helling loopt steil naar beneden en eindigt in een dik wolkendek beneden ons. Mijn stijgijzers maken een knisperend geluid als ik een volgende stap zet. Ik sla de pikhouweel in het ijs en kruip weer een stap omhoog. Voor m'n gevoel staan mijn voeten in een helling van 45 graden ten opzichte van m'n onderbenen en ik voel de spierpijn al opkomen.

Vulkaan Villarrica
Slechts 2847 meter hoog en ik heb het gevoel alsof we op de Mount Everest staan. M'n keel doet pijn en ik hoest maar weer eens. Niet dat het helpt, de wind blaast meteen een volgende giftige damp in m'n gezicht en ik hap de onzichtbare lucht weer naar binnen. Elmar schraapt z'n keel en we klimmen gestaag in een lijntje verder achter onze gids aan. Het einde is in zicht, de gapende krater lonkt. Nog een paar stappen, nog een paar ademhalingen. Het prikt in mijn ogen, maar de top halen is zoet. Van 1400 meter naar ruim 2800 meter, waarvan de laatste 600 meter over een gletsjer. Het uitzicht is groots met vulkanen aan de horizon, lavastromen diep het dal in en diepblauwe meren. Ja hier doen we het voor. Hiervoor beklimmen we graag een van de meest actieve vulkanen van Zuid-Amerika.., als 'ie vandaag maar rustig blijft!

De top halen is één ding, naar beneden is een compleet ander avontuur. Uit onze rugzakken halen we speciale kleding met een soort luier om je kont en een minislee tussen je benen. 600 meter naar beneden roetsjen! Als een bobslee zonder bobslee. Je pikhouweel is je rem en je lichaam schiet alle kanten op. Toen we omhoog klommen over de steile helling, dacht ik nog: hier ga ik echt niet naar beneden sleeën! Ik schiet meteen door naar Pucon! Maar de adrenaline wint het van m'n angst. De eerste doen we nog voorzichtig, veel remmen. Maar de tweede en de derde schieten we werkelijk naar beneden! Sneeuw happend en met een enorme glimlach op onze gezichten: dit is het beste stuk van de hele beklimming! De laatste is het spannendst en het steilst. Elmar eerst, ruimte laten en ik volg. De gids geeft aanwijzingen, maar remmen lukt niet eens meer. Elmar staat al lachend beneden op me te wachten, terwijl ik doorschiet over het ijs en een zachte landing maak op het zwarte zand. Geweldig!! 

Danger zone: you are in a volcanic active area!
Een mooie driehoekige top bedekt met sneeuw ligt links van ons. Gestolde lavarivieren langs de met lavazand bedekte ripio-weg. Vulkaan Llaima in Conguillío National Park is in 2008 nog uitgebarsten en heeft zijn sporen duidelijk achter gelaten. De hellingen zijn compleet zwart met her en der een paar struikjes. Het is net een maanlandschap en het feit dat we hier totaal alleen zijn, maakt het nog surrealistischer. Geen toeristen te zien, alleen wij en de eenzame natuur. De route door het park is de mooiste route tot nu toe van deze reis. Na 15 kilometer zijn we uit de gevarenzone en fietsen we door een prachtig groen bos met enorme bomen. De weg gaat soms met 20% omhoog en het is dus flink duwen. Bij een meertje met dode bomen eten we een broodje en lezen we dat delen van de BBC documentaire 'Walking with Dinosaurs' hier zijn opgenomen. Wij begrijpen wel waarom! 
Als we na 900 meter klimmen de pas op ruim 1350 meter over fietsen, duiken we langs de andere kant van de vulkaan naar beneden en laten we dit bijzonder mooie park weer achter ons.

 4x4 dirt tracks
We bestuderen onze (niet zo gedetailleerde) kaart en zien een mooi klein, wit weggetje lopen van Lonquimay naar Ralco. Ja, dat lijkt ons wel wat. We slaan eten in voor een paar dagen en rijden in dikke mist Lonquimay uit. De eerste tien kilometer gaan wat op en neer over een zanderige weg met losse stenen; ploeteren dus. Gelukkig verbetert de weg en gaan we stroomafwaarts langs Rio Bio Bio naar het gehucht Troyo. Stroomafwaarts wil niet per se zeggen dat de weg ook echt naar beneden gaat... we gaan op en neer en moeten soms weer 150 meter klimmen om dan 160 meter te dalen.., dus ja: we dalen inderdaad. :)

In Troyo zien we een Almacen (minimarktje) en moeten aanbellen voor service. Een vrouw komt aangesneld uit het nabijgelegen huis. Ze heeft geen brood, maar vindt ons zo aardig, dat ze snel nog even wat brood in olie gaat bakken. Zo zitten we niet veel later een soort oliebollen naar binnen te werken, die we wegspoelen met Coca Cola. Het smaakt ons prima! Genoeg energie voor de volgende etappe.

Een splitsing: links een goede ripio-weg die verder gaat over een brede brug over de rivier en rechts een karrespoor dat verdwijnt in een zeer smalle tunnel. Rechts it is! 
De tunnel is breed en hoog genoeg voor één auto, maar is gelukkig niet lang. Bovendien hebben we geen verkeer gezien, dus we snellen het donkere gat in. Een kilometer na de tunnel een volgend obstakel: een hek. Twijfel. Wat te doen? Blijkbaar is dit geen publieke weg, maar prive en mag je er niet zomaar overheen. Geen huis in zicht, geen mens om toestemming te vragen en het wandelhek staat wel open. We halen onze schouders op en duwen onze fietsen door het hek, teruggaan is geen optie. 

Zwoegen, ik kan er niets meer van maken. Het pad is smal, ligt vol stenen en heeft overal diepe kuilen en gaat met zeker 20%, soms wel 25% omhoog. Fietsen is geen optie meer, het is duwen en niets anders dan duwen. We helpen elkaar bij de steilste stukken en zo klimmen we uren achter elkaar omhoog naar een pas zonder naam. Naar beneden is al net zo'n martelgang: te steil en te veel losliggende keien en zand om te fietsen, dus knijpend in de remmen stuiteren we naar beneden. Na een 8 uur lange zware dag hebben we een nieuw record binnen: slechts 15 kilometer op de teller! Afgepeigerd vinden we een mooi stuk gras langs een klein stroompje waar we onze tent opzetten, morgen weer een nieuwe dag!

1,5 kilometer kunnen we langzaam fietsend afdalen voordat het pad eindigt in een rivier. Zeker 50 meter breed, maar gelukkig niet diep. Schoenen uit, Crocs aan en we waden door het ijskoude water naar de overkant. Een steile heuvel wacht weer op ons en na nog een uur duwen, verandert de dirt track eindelijk weer in een redelijk goede ripio weg en springen we weer op onze Santos Travel Lites op weg naar de termen van Avellano. Hier mogen we onze tent opzetten en onze vermoeide lichamen weken in de heerlijke hete baden. De 'beschaving' is terug en 114 kilometer verder zitten we voor het eerst sinds maanden aan een hamburger bij MacDonalds. :)

Lees hier meer over deze route!

Vulkaan Tromen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Fietsjunks Elmar en Ellen

Related Articles

Comments (4)

  • Pa en ma

    Pa en ma

    10 April 2014 at 08:06 | #

    Hoi kinders
    Wat een verhaal en wat een onderneming jullie zijn echte kanjers hoor jeetje wij zouden het niet nadoen.
    En wat een prachtige foto,s weer echt genieten.
    Vol verwachting kijken we uit naar het volgende bloc.
    Take care love you two.xx312466235

    reply

  • Evelyn

    Evelyn

    10 April 2014 at 09:27 | #

    Heel mooi! Vulkanen zijn echt een wonder. Ik herinner me de woorden nog van de gids in Costa Rica: " Mocht de vulkaan ineens uitbarsten, niet gaan rennen!" Waarom niet, vroeg iedereen. "Omdat je dan moe sterft!" Hele wijze woorden :-)

    reply

  • Wim Verhoef

    Wim Verhoef

    10 April 2014 at 19:39 | #

    Jeetje Ellen en Elmar wat een belevenissen. Jullie maken best aparte dingen mee. Trouwens Ellen je schrijft het ook leuk op voor mij als lezer. Ik beleef het hierdoor ook mee. Bedankt. En Elmar ik kom net bij Marco de Wit vandaan. Heb snelcursus fietspech onderweg gehad. Was best leerzaam.
    Blijf genieten elletje's. Groetje's Wim Verhoef

    reply

  • Ad

    Ad

    11 April 2014 at 17:04 | #

    Het is altijd genieten om jullie avonturen te lezen. We hebben ontzag voor jullie tocht!!

    reply

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.

Get in touch

Partners

Santos Bicycles vaude40px kronemeijer40px

Populaire blogs

Onze locatie

Hier zijn we nu!

Fietsjunks

Fietsjunks

El & El

Facebook

Like ons!

Twitter

Tweet!